Gastblog door Marieke Schrijver

november 2018

Hallo blog-volgers,

Dit keer doe ik het anders, ik heb een gast gevraagd om een verslag te schrijven over haar verblijf afgelopen oktober in Casa del Tulipano. Marieke, de gastblogger en Bertha, haar moeder, komen al voor de tweede keer naar Casa del Tulipano en de dagen die zij doorbrengen in het appartement, willen zij optimaal benutten en alles ervaren, proeven, voelen en beleven wat maar te doen is in de buurt. Dat is ze goed gelukt! Leest haar verhaal en laat je inspireren tot een actieve vakantie volgend jaar in Bossolasco! Saluti! Angeline

**
Autunno in Piemonte, door Marieke Schrijver

Zon, zee of juist hoge besneeuwde bergen: Italië staat bekend om haar mooie zomers én winters. Het kwam ook niet als eerste in mij op om Italië te bezoeken in de herfst, het kwam alleen wel het beste uit, agenda-technisch. En wat ben ik daar blij voor! Want La Dolce Vita is in de herfst misschien zelfs nog wel zoeter. Waarom? Dat ga ik je (kort) proberen toe te lichten.

Ontspanning
Vroeg beginnen aan de dag om de hitte voor te zijn en pas naar bed als het enigszins afgekoeld is. De eerste lift pakken om de meeste sneeuwmeters te maken en vroeg je bed in omdat je compleet afgepeigerd bent en de volgende dag weer het meeste uit je skipas wilt halen. Begrijp me niet verkeerd, I love it! Maar voor echte ontspanning, moet je in de herfst naar Piëmonte. 

Met een temperatuur van 20 – 25 graden overdag is het nooit ergens te warm voor. En ’s avonds koelt het lekker af, zodat je voldaan onder de dekens kunt kruipen. Wanneer je zelf wilt. Dit resulteerde voor ons in een ritme van ‘uitslapen’ (gewoon, een keer wakker worden, gemiddeld rond 08.30 uur), rustig ontbijten, bedenken wat we die dag wilden gaan doen en hup, de hort op.

Bianco o rosso?
We (mijn moeder en ik) hadden twee regels:

Alleen doen waar we zin in hebben: check!
Pas ná 16.00 uur aan de wijn: oeps..

Helaas, dit tweede is niet gelukt. Maar het stond dan ook wel haaks op punt 1. Dus wij keuren het goed. De herfst is echt de perfecte periode om te struinen door de wijngaarden, van dorp naar dorp te wandelen, een lange pitstop te maken bij een wijnboer voor een zeer uitgebreide proeverij en enigszins aangeschoten verder te lopen. Helaas bergopwaarts, in ons geval. Of met de huurauto door de prachtige bergen te rijden, genietend van het uitzicht, de uitdagende kronkelpaadjes, idyllische dorpjes en imposante kastelen. 

Iedere ochtend bekeken wij de diverse mappen in het appartement en stonden we voor de lastige keuze: hoe proppen we al deze activiteiten in één dag? Want we hebben maar 5 volledige dagen. Mocht je ook voor die keuze komen te staan, hier een aantal must-do’s: 

Rij de kastelenroute en bepaal vooraf in welke dorpen je graag een lange pauze neemt. Stop in ieder geval in Barolo en geniet bij Easy Cosi' Vineria van een glas echte Barolo, die een paar meter verderop gemaakt wordt.

Rijd naar La Morra en loop de Sentiero Del Barolo (nummer 7): een route van 11,5 km dwars door de wijngaarden en prachtige dorpjes. Zorg dat je eerst langs Ufficio Turistico di La Morra gaat, voor informatie over waar je die dag kunt aanschuiven bij een wijnproeverij.

Wij schoven aan bij Agricola Gian Piero Marrone S.N.C., waar je de
keuze hebt uit verschillende proeverij-menu’s en de serveersters
je heel graag meer willen vertellen over de achtergrond van de wijn.
Tip: neem een vestje mee, want binnen in de ‘kelder’ is het best wel
fris. 
Neem een fles wijn mee van Gian Piero Marrone en geniet na op het balkon van je appartement. Want nu hoef je niet meer in de auto te stappen 😉.      

Bezoek de grote begraafplaats van Dogliani en kijk je ogen uit bij de bijna gemoedelijke graven. 

Ga een dagje winkelen en ijsjes eten in Acqui Terme.

      




Ben je, net als ons, in Piëmonte tijdens de opening van het truffelseizoen? Boek tickets voor de hilarische Palio degli Asini in Alba: een race met ezels!


Rij naar Vicoforte en eet je vol met de lekkerste bonbons in het chocolademuseum. 





Tartufo
Herfst in Piëmont betekent truffels! Waar wij in Nederland smullen van chocoladetruffels en we af en toe (te) veel geld neer leggen voor een flesje olijfolie met een minimaal aandeel truffel, zijn truffels in Piëmont geen schaars goed. Sterker nog, ze groeien het hele jaar door in het bos. Truffels zijn niet alleen heerlijk om te eten, maar ook nog eens een geweldige uitdaging om te vinden. Want ondanks dat de bossen er vol mee zitten, laat de lekkerste (meer schaarse) witte truffel zich niet zo eenvoudig vinden. Wij kregen de tip van Angeline om een Truffle Hunt te boeken. De beste tip ooit! Zo goed, dat we hem zelfs twee keer hebben geboekt. 

Omdat er veel truffeljagers in het gebied actief zijn, is het vinden van truffels een geheimzinnige speurtocht. Je ontvangt de dag dat je geboekt hebt een appje/smsje met informatie hoe laat en waar je je moet melden. Vervolgens stap je bij een lieflijk Italiaans stel (Annalisa en Mauri) en hun hond Asia in de auto, rij je het bos in en ga je samen in alle stilte, met enkel het gekraak van de takken onder je schoenen en het licht van de zaklantaarn, op zoek naar de truffels.
Mauri en Asia hebben zo’n prachtige band en begrijpen elkaar compleet. Heel bijzonder om te zien! Zodra Mauri denkt dat er truffels in de buurt zijn, geeft hij Asia een commando en gaat zij op speurtocht. Als Asia druk begint te graven, duikt Mauri er op af. Want ook Asia is gek op truffels. Zelfs truffels die meters onder de grond verstopt zitten, kan haar gevoelige neus nog vinden. Met als resultaat; grote witte truffels! En een heel blije Mauri.
Aangezien wij wel houden van een lange hike, hebben wij ca. 4 uur gelopen, op zoek naar de beste truffels. En Italianen zouden geen Italianen zijn, als ze de hunt niet in stijl zouden afsluiten; met een goed glas wijn en een plank vol lekkernij, op de motorkap van de auto, onder een hemel vol stralende sterren.
Let wel op; boek niet zomaar een tour bij een willekeurige organisatie. De tochten zijn tamelijk lucratief en je wordt vaak opgelicht, doordat de ‘hunters’ de truffels van te voren klaar leggen. Wil je echt ‘authentiek’ op jacht? Boek dan bij Annalisa en Mauri.

Casa del Tulipano
Kortom, het is duidelijk dat je echt een keer in de herfst een bezoek moet brengen aan Piëmonte. Maar waarom ook naar Casa del Tulipano? Om meerdere redenen:
De locatie: Casa del Tulipano ligt in het prachtige plaatsje Bossolasco. Een rustig dorpje, op een heuvel, waar je op loopafstand van het appartement ge-wel-dig kunt eten. Heerlijke taartjes en croissants bij Drogheria di Langa, rustieke pizza’s bij Fuoco E Frumento, 
prachtige wijnen bij Al Biancospino en lokaal ‘feel good food’ bij Alte Langhe - Albergo Ristorante. En vergeet het geweldige vismenu van Da Fabiana, de heerlijke ijsjes van Pasticceria Truffa en de kaas van de lokale geitenkaasboer Azienda Agricola MonteRobiglio niet! Kortom, voor lekker eten en drinken zit je in Bossolasco helemaal perfect. 

H
et appartement: de appartementen voelen echt als thuis. Een luxe versie van thuis. Maar dat hangt natuurlijk ook van je huidige thuissituatie af 😉. De bedden zijn lang (fijn voor ons Nederlanders) en liggen heerlijk, wat na een dag wandelen of een lange truffelzoektocht echt wenselijk is. De douche is zo fijn, dat je er lastig weer onder vandaan komt. De faciliteiten passen zo bij een 4- of 5-sterren hotel. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige inrichting.

D
e gastvrouw en -heer: heel goed bereikbaar en altijd bereid met je mee te denken of je te helpen. En in een land waar je de taal niet spreekt (wij in ieder geval niet), is dat toch wel erg prettig. 
De locatie: nog een keer? Ja! Want vanuit Bossolasco rij je met de auto binnen no time naar het strand, grote steden (Acqui Terme, Alba, Turijn, Asti) of de grens over naar Monaco. En ben je een echte wieler-fanaat? Neem dan vooral de fiets mee! 

Want je kunt in de omgeving prachtig fietsen. Die prachtige rood/oranje verkleuring van de miljoenen bomen, maken Piëmonte in de herfst een schilderij-waardig plaatje. Bedenk alleen wel dat je de heuvel ook weer op moet.
Wij zijn van plan jaarlijks terug te komen en zijn heel benieuwd naar de tips die alle gasten achter gaan laten. Want we hebben nog lang niet alles ontdekt in Piëmonte!



Marieke Schrijver

**

Lees artikel op Blogger.com

Truffels zoeken tijdens een spannende avondwandeling

27 juli 2018

Een tijdje terug kreeg ik een mailtje van twee Italiaanse jonge mensen die bij ons in Dogliani wonen. Ze heten Maurizio en Annalisa. Maurizio is een echte truffeljager 'un trifulaio' en Annalisa werkt op een kantoor in Alba en spreekt behoorlijk goed Engels. Omdat hij zich steeds meer ging bezighouden met het zoeken van truffels en het daarna doorverkopen aan goede restaurants, heeft hij besloten om dagelijks te gaan zoeken en er zijn werk van te maken. Ze schreven mij aan omdat ze bezig zijn met een truffeltour op te zetten: het meenemen van gasten voor een avondwandeling in het bos en dan natuurlijk ook truffels zoeken. In mei hebben we kennisgemaakt en Maurizio en Annalisa zijn echt leuke spontane mensen met wie je een leuk gesprek kunt hebben. We spraken af dat wij, Roméo, Pico en ik 's avonds een keer zouden gaan 'test'wandelen. Wij moeten ten slotte de wandeling promoten bij onze gasten van Casa del Tulipano.

Gisteravond 26 juli 2018, was het dan zover. Het weer was goed, geen regen, geen onweer in de lucht, een mooie heldere avond met volle maan. De volle maan was een leuke bijkomstigheid maar niet echt nodig voor het zoeken van zwarte truffels.

Om 21.00 uur hebben we afgesproken op het pleintje in Bossolasco, dan zou Maurizio bepalen waar we die avond zouden gaan tuffelzoeken. Hij kent zelf een groot aantal plekken waar hij regelmatig komt. Maar heeft hij een avond op een bepaalde plek gezocht en truffels gevonden, moet hij weer een tijdje wachten voordat er weer nieuwe zijn gegroeid. Dat wisten wij niet, maar zwarte truffels groeien in goede weersomstandigheden razendsnel (vochtig en zon). Na één week zou hij dan weer op de plek kunnen terugkeren om opnieuw te zoeken. Het 's avonds zoeken heeft vooral te maken met de temperatuur overdag. Overdag is het in deze tijd rond de 30 graden, veel te heet voor zowel hond als jager. De zoektocht naar de witte truffel is natuurlijk een heel ander verhaal, daar hangt een mysterie omheen, de plek waar de witte truffel wordt gevonden is zeer geheim en mag niet gevonden worden gevonden door een andere trifulaio! Maar de witte truffel wordt gezocht in het najaar, terwijl de zwarte truffel het hele jaar door gezocht kan worden.

Deze avond gingen we naar Serravalle Langhe, ongeveer 2 kilometer van Bossolasco. We hebben even achter ze aan gereden maar zijn toen overgestapt in zijn oude sterke Panda 4 x 4, omdat het terrein slechter zou worden. Maurizio heeft een speciale vergunning, zodat hij op privé terreinen mag zoeken. Dit keer was het een hazelnootgaard.


Aangekomen op het terrein werd eerst Asia uitgeladen, een prachtige Pointer van 11 jaar maar zo fit als een jonge hond. Na eerst kennisgemaakt te hebben met Pico, Asia was erg gecharmeerd van Pico onze Labradoodle, moest ze aan het werk. Nou 'moest', ze stoof er als een raket vandoor want voor haar is het zoeken naar zwarte truffels een feest. We bevonden ons op een groot donker terrein onder hazelnootbomen. Goed begaanbaar maar wel schuin omhoog de heuvel op. En dat alles in het licht van twee zaklampjes! Het maakt de zoektocht wel heel spannend. Al snel had Asia de eerste plek gevonden. Maurizio moet er dan als de kippen bij zijn, want Asia vindt de truffels zelf ook heel lekker. Ze begint eerst fanatiek te snuffelen op de plek en dan te graven. En dan komt het kritieke punt, ze mag de truffel niet kapot maken met haar nagels. Zwarte truffels liggen niet diep in de grond, terwijl je voor de witte truffel echt een diep gat moet graven. Er wordt voor het graven een speciaal, voor de truffeljager 'heilig' graafgereedschap (een soort kleine pikhouweel) gebruikt om de truffel uit de grond te halen. Annalisa vertelde dat je het gereedschap moet vergelijken met bijvoorbeeld een speciaal tennisracket dat door de sporter wordt gebruikt en 'gelukt brengt'. Dat is deze speciale handgemaakte pikhouweel voor de trifulaio.






Maar Asia was alweer weggestormd. Op naar de volgende plek. Maurizio mocht daarom ook niet teveel door ons worden afgeleid. Dat gaat ten kosten van de truffel. Als Asia aangeeft een truffel te hebben gesnoven haalt hij haar van de plek vandaan en krijgt ze een koekje. Is Aisa eerder bij de truffel, kan ze de truffel gedeeltelijk stuk maken en eet ze de stukjes op. Dat mag dus niet! Vandaar dat Annalisa met de wandeling mee gaat, zodat zij alle vragen kan beantwoorden. Weet ze iets niet, vraagt ze het aan Maurizio en zij vertaalt het allemaal in het Engels.

Op de plek van de truffel steek je de houweel ruim om de truffel de grond in. Je zorgt dat de truffel los komt en graaft dan met je blote handen de truffel voorzichtig uit de grond. Daarna wordt er deskundig aan geroken en wordt de leeftijd van de truffel ingeschat. Te jong, dan ruiken ze nog niet zo heel erg, maar te oud heeft een bedorven luchtje. Te jong is niet erg, ze rijpen nog wat in de koelkast.

In een uur tijd had Asia wel een kilo bij elkaar gesnuffeld! Dat gebeurt niet iedere keer vertelde Annalisa, maar de weersomstandigheden waren perfect en het was een hele goede plek. Meestal vindt Maurizio er zo'n 3 of 4. Maar het kan ook zijn dat er helemaal niets wordt gevonden. Dan moet de trifulaio de volgende avond naar een andere plek.

Het kan natuurlijk ook zijn dat tijdens de wandeling met gasten geen truffel wordt gevonden. De meeste truffeltours die in deze omgeving worden georganiseerd, zijn daarop voorbereid en 'begraven' een truffel. Niet leuk! Mijn motto is: liever niets dan gesimuleerd. Annalisa vertelde dat Asia niet reageert op truffels die al door mensenhanden zijn aangeraakt.

Zie bijvoorbeeld een stukje tekst uit een georganiseerde truffeltour in de buurt van Alba:

"The hunt is simulated, meaning that some truffles have been hidden in advance by the hunter. This practice, also used to train dogs, ensures that at least the hidden truffles will be found during your experience. If you are lucky, you will also find spontaneous truffles."
Asia vindt de truffels en je mag ze zelf uit de grond graven. Niets gesimuleerd, de truffels zitten vast in de kleigrond en de de wortels van planten zitten er zelfs omheen gegroeid.

Na ruim een uur zijn we gestopt. Asia geeft zelf aan dat het terrein 'leeg' is. Ze gaat scharrelen, drinken uit de beek en gaat een beetje ontspannen snuffelen. Tijd om te gaan! Maar een uur is genoeg, voor ons was het best spannend, in het donker in het licht van een zaklampje op ruw terrein.

Terug bij de Fiat Panda van Maurizio werd de buit op de motorkap gelegd en geïnspecteerd. De vondst van deze avond was zeker paar honderd euro waard. Hij verkoopt ze aan restaurants die er de heerlijkste Piemontese specialiteiten mee maken. Leuke business!



Wij vonden het een fantastische, spannende avond. We zijn om 21.00 uur begonnen en waren om 23.30 uur weer thuis. Een echte aanrader voor onze gasten van Casa del Tulipano. De afspraak is gemakkelijk gemaakt via een email of whatsapp naar Annalisa. De avond van de wandeling wordt door Maurizio bepaald, aangezien de weersomstandigheden goed moeten zijn (geen onweer in de lucht, geen regen). De fitheid van de gasten wordt ingeschat, er wordt gelet op goede schoenen en lange broek. Daarna wordt het terrein bepaald: klimmetje of toch een plat terrein. Daarna wordt naar de plek gereden, niet meer dan 4km van Bossolasco en dan begint de speurtocht. Na een uurtje is de speurtocht klaar en ga je terug naar de auto. Daar wordt nog een drankje aangeboden met een proeverij van verse producten met truffel (denk bijvoorbeeld aan truffelkaas). De gasten krijgen een truffel mee met beschrijving hoe te bewaren en ook een recept waarmee ze in het appartement aan de slag kunnen met het bereiden van een heerlijke maaltijd met hun eigen gevonden verse truffel! Over de prijs per persoon wordt nog even nagedacht, maar ik ben ervan overtuigd dat je voor deze wandeling met proeverij en truffel bereid bent een paar tientjes te betalen. Wij in ieder geval wel!

Inmiddels heb ik samen met Annalisa een pfd opgesteld met meer informatie. Lees meer over de spannende truffelwandeling op truffel hunting langhe

Met grote dank aan Asia, de ster van de show, die er een spectaculaire avond van heeft gemaakt!



PS: de foto's zijn niet van heel goede kwaliteit, het is niet de bedoeling dat je in een stikdonker bos gaat flitsen. De foto's zijn gemaakt in het licht van de zaklamp.

Saluti!
Angeline



Lees artikel op Blogger.com

1 februari 2018

Een goed begin.

Gelukkig zijn de koude wintermaanden weer bijna voorbij. Ik vind het altijd zo lang duren voordat die grijze, grauwe buitenwereld weer een beetje lentegroen vertoont. Het is nu februari, nog geen groen blaadje te zien, maar gelukkig ligt maart in het vizier. Ik verheug me nu al op de prachtige bloesem van de amandelboom!

Tijdens de wintermaanden sluiten we Casa del Tulipano  helemaal af. Het is toch altijd spannend als we in de wintermaanden na een paar weken in Nederland weer terugkeren naar Dogliani. Ons eigen huis in Dogliani heeft altijd wel een mankementje, een lekje in het dak, vochtplekken door het grondwater, een omgevallen boom of de familie relmuis heeft feest gevierd in onze slaapkamer. Dit keer was het de douchekraan, zo'n thermokraan, die stijf bevroren was geweest. Helemaal uitgezet en niets meer mee te doen. Helaas, dan maar weer een nieuwe. Goede leer voor de volgende keer, ook de leidingen in de douche leeg laten lopen als we in de winter de boel afsluiten.

Casa del Tulipano in Bossolasco daarentegen staat er prima bij. Geen vocht, geen ongedierte, helemaal niets. Eleonora, onze Italiaanse hulp en inmiddels mijn 'amica', vriendin, heeft in de tussentijd nog een rondje gestoft en geveegd. Casa del Tulipano is klaar voor het seizoen!

We zijn druk bezig geweest met de promotie van Casa del Tulipano. Daar gaat echt een hoop tijd in zitten. Welke vakantiewebsite is geschikt voor onze appartementen, naar welke Italië beurs komt onze doelgroep. Zo heb je vakantiewebsites die 30% commissie vragen voor elke verhuur. Maar aangezien wij een bedrijfje hebben in Italië, zo wordt dat hier genoemd omdat we vakantieappartementen verhuren, moeten we in Italië belasting afdragen. Belasting afdragen én 30% commissie wordt echt niet leuk meer, dan houden we niets over. Dus op zoek naar andere websites die op een andere manier werken, Micazu bijvoorbeeld. Inmiddels staat Casa del Tulipano ook op diverse Nederlandse als Duitse websites voor mindervaliden. En dat werpt zijn vruchten af! Inmiddels zijn er al twee Duitse boekingen binnen die allebei het appartement begane grond hebben gereserveerd.

We zorgen natuurlijk ook dat we wat vrije tijd hebben. Zo heeft Roméo onlangs een nieuwe 'bedrijfswagen' gekocht in Italië, een Fiat Campagnola. Een oersterke 4x4 uit 1977 die we hier goed kunnen gebruiken. Want sneeuwen kan het hier, dat hebben we inmiddels wel ondervonden! Onder de witte verf piept blauwe verf; een oude politiewagen! Op dit moment staat hij in de werkplaats van Auto Roméo in Nederland, er wordt (natuurlijk!! 😊) een snellere motor in gebouwd en het plaatwerk wordt onder handen genomen. Daarna wordt hij nog bestickerd met het logo van Casa del Tulipano en gaat hij weer meer terug naar Dogliani. Afgelopen week hebben we nog plaatwerk opgehaald in een dorp heel afgelegen gelegen in de Ligurische bergen. Wij met onze bus op paden waar alleen een 4x4, berggeit of tractor overheen kan. Gekkenwerk! Het laatste stuk naar het huis van de verkoper had zich zo aan de natuur aangepast, dat de verkoper Roméo met zijn eigen Fiat Campagnola kwam ophalen omdat de bus er met geen mogelijkheid overheen kon. Spannend! In de tussentijd heb ik met Pico foto's gemaakt van de geweldige omgeving. Wat een prachtig gebied!


Als toegift zal ik nog verslag doen van een écht Italiaanse demonstratie avond. Nee, geen wijn, geen chocolade, geen olijfolie, maar een bed, matras en toebehoren. Daar ga je natuurlijk niet zomaar naartoe, niet omdat dat nou zo leuk is. Eleonora heeft een kleinkind van een jaar of 7, Chantal. Chantal zit op rolschaatsles en de rolschaatsgroep doet binnenkort mee aan een wedstrijd. Ze zijn op zoek naar sponsoren. O ohhh, dacht ik, dit wordt een sponsorverzoek, maar gelukkig was dat niet het geval. Het beddenbedrijf gaf een demonstratieavond in het theater van het kasteel van Dogliani. En hoe meer koppels (man én vrouw) de rolschaatsgroep kon charteren om aanwezig te zijn bij de demonstratie, hoe meer het beddenbedrijf zou sponsoren. En dat kon ik niet weigeren! Ik was eigenlijk ook wel nieuwsgierig hoe het theater van Dogliani er van binnen uit zag. Dus om 20.00 uur vertrokken naar het kasteel. Ik werd opgewacht door Claudio, de man van Eleonora. Eleonora zelf was ziek, flinke griep, dus Claudio en ik waren een koppel. De demonstratie zou om 20.15 beginnen maar volgens goed Italiaans gebruik begon het om 20.45 uur. De volgende 2 uur werd geheel en al volgekletst met uitleg hoe goed en vooral gezond het bed wel niet was. Het fantastische eenpersoons hoeslaken van schapenwol, vederlicht!, van maar liefst EUR 850,- (nee geen typefout!). Het matras, 100% natuurlijk van 'lattice', latex!! Lekker gezond! Het bed in het geheel zag eruit alsof het direct uit een verzorgingshuis kwam, vreselijk. Zie foto (er ligt nog net geen dode in het bed). Rond 22.30 uur was iedereen sufgekletst - inmiddels waren de mannen bijna allemaal ingedommeld -  kwam de grote verrassing, de prijs van een eenpersoonsbed.... EUR 3.670,-! Jawel, alleen vanavond, morgen zou het weer 'gewoon' EUR 4.500,- kosten. Ohja, het motortje dat het hoofdeinde bedient was niet inbegrepen, ook nog even EUR 750,-. Wat???? Bij Leen Bakker haal ik nog betere bedden! Ongelooflijk! En wat mij nog meer verbaast, de mensen in de zaal waren helemaal niet verwonderd! Blijkbaar heel normaal hier in Italië. Zo gauw ze er een certificaat 'gezond' aan hangen, liefst met een stempel van een een of andere gezondheidsorganisatie, wordt het reuze belangrijk. Daar zijn wij Nederlanders toch echt te nuchter voor!

Maar eerlijk is eerlijk, het was heel leuk om mee te maken. Ik had het toch niet willen missen.

Zondag gaan we weer voor een paar weken naar Nederland. We staan op de motorbeurs in Utrecht eind februari (motorrijders welkom bij Casa del Tulipano!) en in maart komen we weer terug. Hopelijk zit de lente dan in de lucht!

Saluti!
Angeline








Lees artikel op Blogger.com

Eten bij nieuwe vrienden en de 4-kolomhefbrug is geïnstalleerd

Juli, 2017

Inmiddels is het alweer juli. De tijd vliegt als je steeds op en neer naar Italië gaat. Als we Dogliani verlaten wordt alles opgeruimd en schoongemaakt. Kom je weer voor een aantal weken in Nederland begin je eigenlijk weer opnieuw, tassen uitpakken en boodschappen doen. Ook al is Italië niet aan de andere kant van de wereld, je moet toch altijd weer een beetje acclimatiseren. Klinkt gek maar zo is het wel. Het lijkt steeds weer een eeuwigheid geleden dat je in je plaatselijke supermarkt in Nederland was. Als ze in de tussentijd nog eens alles verplaatsen, ben je helemaal je route kwijt en ben je twee keer zo lang bezig om 'even' boodschappen te doen.

De appartementen in Bossolasco zijn eindelijk klaar. Best gek, je bent gewend 's morgens vroeg op te staan om te ontbijten en direct daarna te vertrekken om te gaan klussen. En opeens niks, je hóeft niet weg! De Spiders zijn in mei en juni weer een paar keer verhuurd. In juni hebben we ze een paar keer afgeleverd op vliegveld Turijn. Dat krijgen we steeds meer in de vingers. Dat werkt zo: ik vang de huurders op in de aankomsthal van het vliegveld en Roméo rijdt een rondje met bus en aanhanger mét cabrio.  Met de bus blijven staan is proibito! oftewel verboden en je zet zo'n bus met aanhanger nou net niet even weg in een overdekte parkeergarage. Zoals gezegd, ik vang de mensen op met herkennings-codewoord: "zwarte labradoodle", en dat werkt perfect! Ze zien me direct met Pico staan. Ik neem de mensen vervolgens mee naar de bus en op een parkeerplaats iets verderop kunnen ze rustig kennismaken met de Spider. Goed geregeld!

We hebben zelfs de tijd gehad om een 10 Kastelen Route uit te zetten. Waarom een kastelen route? Dat zit zo: een vriendin van mij kwam met haar vriend (ze zijn inmiddels getrouwd!) haar pre-honeymoon (proneymoon) vieren. Ze hebben een weekje lekker in een van de cabrio's rondgetoerd. Op een gegeven moment belt ze mij op en vraagt of wij naar ze toe willen komen, er is iets met de cabrio. Ik vraag aan haar: 'waar ben je dan? en zij antwoordt: ehhh, dat weet ik eigenlijk niet..maar ik zie rechts een kasteeltje!' Nou zijn er in De Langhe honderden kasteeltjes, dus daar schoten we eigenlijk helemaal niks mee op. Gelukkig hebben we ze toch gevonden en was het probleem snel verholpen. Dat heeft mij op het idee gebracht de 10 Kastelen Route uit te schrijven van in totaal 150km over weggetjes met de mooiste uitzichten, langs wijnvelden, door pittoreske dorpjes, langs trattoria's, barretjes en restaurantjes. Leuk om te doen!

Begin juni hebben we gegeten bij Eleonora, mijn interieurverzorgster van de appartementen. Zo leuk! Zij maakte zich vreselijk druk over het feit dat we buiten zouden eten op de buitenplaats, ze zou echt alles opruimen! Hoe maak ik haar nou duidelijk dat we voor de gezelligheid komen en niet voor een opgeruimde buitenplaats? Dat een rommelige buitenplaats ons niet boeit? En gezellig werd het! Er stond teveel wind zodat ze de klaptafels en banken in de garage hebben gezet. En sociale bezigheid nr. 1 in Italië blijft toch echt het eten. We waren met 20 personen en we hebben heerlijk gegeten; pasta, salade, quiche en veel gegrild vlees. En niet te vergeten de liters wijn! Buonissimo!

De 4-kolomhefbrug

De garage onder Casa del Tulipano is bestemd voor het stallen van de cabrio's van Cabrio Rent Italia en kleine reparaties en onderhoud van de cabrio's. Tijdens de werkzaamheden in de appartementen stond de garage helemaal vol met bouwmateriaal en meubels. Dat is nu allemaal opgeruimd en er kan begonnen worden met het renoveren van de garage. De smeerkuil is inmiddels volgestort met beton. De afgelopen keer zijn we met aanhanger met daarop de hefbrug naar Italië gereden. Roméo heeft met hulp de 4-kolommer geplaatst en alles is schoongemaakt. Wat een ruimte! De volgende keer gaat Roméo witten. Ons streefdoel is om van deze garage het eerste APK keuringsstation in Italië op te zetten. In Spanje zijn er al 6 en in België ook een aantal. In Italië nog niet één! Nederlanders in Italië met een auto met Nederlands kenteken moeten immers om de zoveel tijd terug naar Nederland voor de APK keuring. Een APK keuringsstation in Italië is dan dé oplossing voor velen.
De eerste afwijzing van de RDW is al binnen maar we laten ons niet zomaar afschepen met een eenvoudige afwijzing, we gaan door tot de hoogste instantie!

Tot de volgende blog!
Saluti!
Angeline

aangekomen in Dogliani

het plaatsen van de brug

wat een ruimte! 







Lees artikel op Blogger.com

Begane grond is klaar, eerste etage bijna!

April 2017

We hebben er ruim een jaar over gedaan, maar toch is het zover gekomen. De begane grond is verhuur klaar en voor de eerste etage hebben we nog ongeveer twee weken nodig. In je hoofd is alles nog een bouwput en toch langzaam maar zeker, bij ieder schilderijtje, kastje en haakje aan de muur, wordt het steeds meer 'af'. De laatste paar maanden hebben we echt gebuffeld, de laatste loodjes noemen ze het ook wel maar tjongejonge, wat was dat zwaar. We verblijven steeds een paar weken in Italië en dan weer voor een paar weken terug naar Nederland. Steeds heen en weer met een volle bus, met of zonder een met meubels afgeladen aanhanger. Gelukkig zijn we nooit aangehouden bij de grens van Zwitserland. Niet dat we 'verboden goederen' mee hebben, maar als ze willen weten wat je allemaal bij je hebt en alles zou moeten uitladen en daarna weer alles inladen... Ik moet er niet aan denken! Maar gelukkig is daar nu een eind aan gekomen. Alles staat er, van bedden tot kasten tot complete keuken- en badkamerinrichting. En wat ik nu nog tekort kom, koop ik wel in Italië.

Inmiddels is ons 'testteam' gearriveerd in Bossolasco. Het zijn goede kennissen van ons en zij verblijven met vier personen 10 dagen in het appartement op de begane grond. Wat voor ons heel belangrijk was, is dat één van de vier testers, Ria, rolstoelgebonden is. Ik heb er best over gepiekerd, over of ik overal aan had gedacht, staat alles op de goede hoogte, is de badkamer naar tevredenheid. En wat schetst onze verbazing? Ze vinden het helemaal fantastisch!! Ria zegt nog nooit in een zo'n goed aangepast appartement vakantie te hebben gevierd! Alles is naar volle tevredenheid, badkamer, slaapkamer en keuken. Natuurlijk worden hier en daar wat meubels geschoven, maar dat is logisch. Gemak dient de mens. Ook de andere drie personen zijn razend enthousiast. Alles is compleet, ze grijpen nergens naast. Of ohja............  toch wel: een stamppotstamper. Tja.., dáár had ik nou net even niet aan gedacht hier in Italië 😊!

Ik slaap inmiddels veel rustiger. Wij hebben helemaal geen ervaring met een rolstoel en het is best lastig om ruimtes geschikt te maken voor rolstoelgebruikers. Ria vroeg ons hoe wij op het idee zijn gekomen om de begane grond rolstoelvriendelijk te maken. Dat is heel eenvoudig, het komt door de mooie, gladde natuurstenen vloer. Dat bracht ons op het idee, daar is het mee begonnen. De mogelijkheid werd ons toevallig in de schoot geworpen en en wij hebben die kans gegrepen. Wij hebben een aantal rolstoelgebruikers in onze vriendenkring en het is voor hun best lastig een geschikte vakantieaccomodatie te vinden. Wij dachten, dat kunnen wij beter!

De eerste verdieping is ook bijna klaar. De badkamers moeten nog worden gewit en de vloer moet nog geboend worden. We hebben een 'luminatrice' gekocht in Italië, een polijstmachine. Zoiets als een stofzuiger, maar dan met draaiende poetsrollen. Gaat perfect! We wrijven de vloer eerst in met een middel speciaal voor natuurstenen vloeren en gaan er de volgende dag met de luminatrice overheen. Blinkend schoon wordt de vloer en de kleuren worden weer helemaal opgehaald.

Ook hebben we vorige week kennis gemaakt met Eleonora, onze hulp met schoonmaken uit het buurdorp. Wat een gezellige dame! Ze ratelt er vrolijk op los in het Italiaans. Ze vergist zich soms in haar enthousiasme een gaat stug door in het Piëmontees, dialect Italiaans. Geen touw aan vast te knopen! En tijdens het poetsen hoor ik alle roddels van het hele dorp. Tussendoor zijn Eleonora en ik even gaan koffiedrinken bij Pizzeria Max annex zwembad en inmiddels wordt ik ook vrolijk gedag gezegd door meneer en mevrouw Max die ik tegenkwam in de supermarkt. Na twee dagen poetsen was alles lekker fris en schoon. Eleonora vroeg of we even tijd hadden met haar mee te gaan om kennis te maken met haar man. Natuurlijk, zeiden, wij, dat kon wel even. Even....? Het was 18 april, Pasquetta. Dan zit familie en de hele buurt bij elkaar en wordt er lekker gegeten en gedronken. In de garage was een grote tafel neergezet en wij konden zo aanschuiven. Na wat lekkere hapjes kregen we ook wijn (zonder etiket) en mochten we diverse eigengestookte likeurtjes proeven. Geen idee waarvan het gemaakt was, maar zooo lekker!! 

En nog meer nieuws! De website van Casa del Tulipano is deze week online gezet! Het wordt nu echt spannend. Er zijn al een paar reserveringen gemaakt. Wij zijn er klaar voor!

Ook als Casa del Tulipano helemaal verhuur klaar is, zal ik deze blog blijven schrijven. Het zal dan gaan over de alledaagse zaken die we zo meemaken in Italië. Boodschappen doen, de administratieve molen, recepten, marktjes, wijn, de tuin en alles wat er zoal in de omgeving te doen is. Blijf de blog volgen en geniet mee van het dagelijks leven op z'n Italiaans!

Ci vediamo a Bossolasco! Tot ziens in Bossolasco!









Lees artikel op Blogger.com

Het eind is in zicht!

Februari 2017

Iets meer dan een jaar geleden stonden we bij de notaris en eindelijk is het eind, al is het nog in de verte, in zicht. Begin mei is de planning om zo goed als klaar te zijn. Er zal altijd nog wel wat geklust moeten worden, maar in ieder geval willen we verhuur-klaar zijn.

Er is de afgelopen maanden weer heel wat gerenoveerd. Mijn vorige bericht is van oktober 2016 en daar zit weer een witte winter tussen. In december was het weer raak, zomaar, van de een op de andere nacht ligt er een dik pak sneeuw. Supermooi maar je kunt echt geen kant op! Onze Fiat Panda (4x4) kwam niet eens meer onze oprijlaan op. Dan maar weer wachten tot Lorenzo (tuinman) met de tractor langs kwam om de sneeuw opzij te schuiven. Wat ik toch wel opvallend vind is dat het dagelijkse leven met een pak sneeuw in onze buurt in Italië gewoon doorgaat. Als in Nederland in één keer 50cm zou vallen wordt onmiddellijk code rood afgegeven en staat Nederland stil. Bij ons in het dorp vinden ze het allemaal heel normaal. Auto's blijven rijden en tractoren rijden af en aan om de sneeuw aan de kant te schuiven.

En dan was er nog de gas-kwestie. Eind vorig jaar zijn we naar de gasleverancier geweest om formulieren te tekenen. Wisten wij veel dat dat formulieren voor de aanvraag waren. En wij maar wachten. De aanvraag was al lang goedgekeurd maar nu moesten we nog langskomen om het echte contract te tekenen. Helaas hadden we daar geen mailtje over gekregen. Na zelf aan de bel getrokken te hebben bleek dat we nog even terug moesten. Gelukkig is alles daarna snel gegaan en hebben we gas. Dus verwarming! Het zijn toch iedere keer weer mijlpalen!

In januari hebben we hulp uit Nederland meegenomen en zijn de muren geverfd en de keukens geplaatst. Alle dubbele ramen zitten er inmiddels ook in en alle lampen zijn opgehangen. Toen we het huis kochten zijn er heel wat meubels blijven staan, zo ook lampen blijven hangen. Die hebben we eraf gehaald en schoongemaakt. Onze vriend Ger heeft ze van nieuwe bedrading voorzien en weer keurig opgehangen. Hoe leuk is dat!

Roméo en Jos plaatsen de keuken op de eerste verdieping
 De meeste muren zijn geverfd. Wat maakt dat een verschil!
het verf- team Sydney en Brian!

De grote spiegel hebben we behouden, die hangt nu in de gang.

De toiletten zijn geplaatst en de badkamer voor mindervaliden is aangepast.


En als je dan even de eettafel met stoelen neerzet, krijg je een goede indruk hoe het gaat worden.


Maar we zijn er nog niet! Op dit moment worden de toiletten aangesloten op de riolering, de keukentegels geplakt en de timmerman is druk met aftimmeren van schuifdeuren, het maken van een nieuwe voordeur en hier en daar een deurlijst. De metselaar heeft ook nog wel wat te klussen.

Op dit moment zijn we in Nederland en over 10 dagen gaan we weer terug. In de drie weken dat we in Nederland zijn hebben we een beurs gehad -  Cabrio Rent Italia - moet ook gepromoot worden! - en heb ik drie kledingkasten gekocht die inmiddels bij de Nederlandse timmerman staan aangezien die wel een opknapbeurtje kunnen gebruiken. Als we weer in Bossolasco zijn zullen we een paar kamers foto-klaar maken, dus bedden plaatsen, keuken inrichten en één huiskamer inrichten. Ook willen we het balkon foto-klaar hebben. Dan kunnen we eindelijk de website gaan inrichten en gaat Casa del Tulipano echt van start!

Tot de volgende blog! Saluti!





Lees artikel op Blogger.com

Het is weer tijd voor een bericht en wat wordt het mooi!

Oktober 2016

Het is inmiddels alweer herfst! Ik zie dat het laatste bericht geplaatst is in juni van dit jaar. Maar we hebben zeker niet stilgezeten, er is een hoop gebeurd. Casa del Tulipano wordt steeds mooier, ik zal het aan de hand van heel veel foto's laten zien.

Allereerst zijn in juli de balkons gerepareerd door Ezio. Hard nodig, het zag er echt niet uit! Maar denk nou niet dat er een hele steiger wordt neergezet of een hoogwerker, niks daarvan! Gewoon op een ladder met als zekerheid een touwtje. Echt waar! Je wordt er in ieder geval lekker bruin van...

En toen de balkons klaar waren, kon de schilder, Marco, aan de slag. En inmiddels is Marco helemaal klaar. Che Bella Casa!


Van binnen is er natuurlijk ook het een en ander gebeurd. Allereerst is de loodgieter, Gabriele, goed opgeschoten en inmiddels bijna klaar. Ezio heeft de vier badkamers betegeld en nu moet alleen nog het sanitair geplaatst worden. Alle elektriciteit is opnieuw aangelegd.


Alle enkele ramen in de appartementen zijn inmiddels vervangen door dubbele ramen. Roméo heeft dit zelf gedaan. Natuurlijk niet alleen, zeker niet!, met hulp van Jelle, Alphons en Benno zijn inmiddels 60 ramen vervangen door dubbel glas en alles is netjes geschilderd. 


Wat een mooi resultaat! En het is niet alleen mooi, maar wat zal dat een hoop energie besparen.



Zoals op de eerste foto's al te zien is, hebben we de raampjes van het trappenhuis een kleurtje gegeven. Het effect is heel leuk, van buiten, maar zeker ook van binnen door het buitenlicht. Nu nog een mooie lamp erachter zodat het 's avonds mooi verlicht wordt.


Omdat we ze zo passend vinden in het huis hebben we alle gietijzeren radiatoren, behalve twee, die waren echt kapot, behouden. We hebben ze schoongemaakt en opnieuw gespoten. 


Zoals je ziet wordt er echt heel hard gewerkt in en aan Casa del Tulipano. Gelukkig is er ook tijd voor ontspanning. Er is een hele leuke en gezellige Albergo op 50 meter afstand, waar even kan worden geluncht en een lekker cappuccino kan worden gedronken. De mensen zijn hier echt super aardig en behulpzaam. Geen zin om te koken? 's Avonds kan er lekker worden gegeten met een fantastisch uitzicht. De bar blijft de hele avond open. Overigens zijn er meer restaurants in Bossolasco. De plaatselijke pizzeria is het hele jaar open met in de zomer een openbaar zwembad. 


Inmiddels zijn Roméo en ik weer in Nederland. Ik heb een kijkoperatie aan mijn knie achter de rug en Roméo moet binnenkort naar het ziekenhuis voor een heupoperatie. Dat zal wel enige hersteltijd nodig hebben. In de tussentijd maken Ezio, Gabriele en Daniele (de elektricien) alles af. Zo worden de kachels aangesloten, krijgt hoofdwaterleiding met meter een definitieve plek en wordt het gas aangesloten. We zijn van plan eind november, begin december weer terug te gaan. Dan gaat er weer een nieuwe ploeg mee want dan moet er binnen worden geschilderd. Leuk!

Gelukkig hebben we deze keer ook nog een mooie wandeling kunnen maken. Wandelen gaat hier het best in september/oktober of in het voorjaar. De grond moet droog zijn, het moet niet geregend hebben. Het is kleigrond, dan wordt het spiegelglad en klei stapelt zich op onder je zool. Maar nu was het heerlijk, de zon scheen, de druiven waren klaar om geplukt te worden. Jos en Linda waren een paar dagen bij ons en we zijn lekker actief bezig geweest. We hebben gesnoeid, geknipt, geveegd en gekapt; de tuin ziet er weer top uit!



Jammer dat we de oktobermaand moeten overslaan. Dit vind ik persoonlijk de mooiste maand van het jaar in De Langhe, Piemonte. De prachtige kleuren, de wijnfeesten, de biomarktjes, oktoberfest in Turijn http://oktoberfesttorino.com/ en de truffelmarkt in Alba http://www.fieradeltartufo.org/2016/it/, echt de moeite waard! Zeker met de Cabrio, niet te heet, de geuren en kleuren en in ieder dorpje is wel iets te doen. Al vakantieplannen voor volgend jaar? Vanaf volgend voorjaar zijn de twee appartementen te huur, beide zespersoons en het appartement op de begane grond volledig aangepast aan mindervaliden. Kom eens kijken in Piemonte! Hou ook onze facebookpagina's goed in de gaten! 









Lees artikel op Blogger.com

Schot in de verbouwing en toch weer niet en we verwelkomen Pico (Bello)!

Juni 2016

We zijn weer een weekje in Dogliani. Met de bedoeling om de (ver)bouwwerkzaamheden te controleren. Na aankomst zondagavond toch eerst even gaan kijken. We zijn toch wel benieuwd hoe het ervoor staat! In ieder geval is er gewerkt, dat biedt hoop. De badkamers zijn nu in tweeën gedeeld en de inloopdouche-muren zijn geplaatst. Ook is de deur van de huiskamer dichtgemaakt omdat de keuken wordt doorgetrokken. Maar dat was het eigenlijk. Dan maar even appen naar Ezio (de muratore = metselaar). Waar is iedereen? Gelukkig is Ezio wel van het appen en ik krijg een berichtje terug. De loodgieter en de elektricien zijn met 'ferien'. Vakantie dus! Wat?? Nu al? Blijkbaar begint hier de schoolvakantie al vanaf 9 juni. En prompt gaan onze bouwers op vakantie! Welja!! Gelukkig hebben we de druk van de ketel gehaald, dus we halen onze schouders op en we maken er het beste van. Genoeg te doen, we hebben vorige keer alle ruiten opgemeten, bij elkaar 210 ramen (!) (let wel, het zijn ramen die verdeeld zijn in kleinere raampjes, maar het blijven alles bij elkaar 210 ramen!). In Nederland hebben we dus 210 dubbele raam(pjes) laten maken en de tweede vracht hebben we nu meegenomen in de bus. Die gaan we maar eens uitladen van de week. Staan ze maar alvast klaar voor als we ze gaan plaatsen. 

Ook nog even wachten op de offerte van de 'imbianchino', de huisschilder. Het betekent letterlijk 'witter'. Deze beste man hebben we vorige keer gesproken en hij begon al met zijn hoofd te schudden en te zuchten en te kreunen voordat hij helemaal wist wat hij zou moeten doen. Hoofd schudden, moeilijk moeilijk zeggen en zuchten en kreunen betekent hier gewoon: 'Ik wil een paar duizend euro meer'. Dat grapje kennen we nu wel. Dus: gewoon opmeten en zeggen wat je voor het schilderen van het huis vraag. Niks meer niks minder. De offerte moet nog komen maar we verwachten weer de hoofdprijs. Dan heeft hij mooi pech, dan zoeken we wel een andere oplossing. Schilders genoeg! Hij heeft alles precies opgemeten dus dat is gemakkelijk een nieuwe offerte ergens anders vragen. 

Nu dan even over Pico, onze nieuwe (waak??) hond. Helaas is Dex, onze trouwe lieve hond in januari overleden. Plotseling, binnen drie weken was het gedaan. Hij hoestte wat, er werd een foto gemaakt, daar bleken uitzaaiingen uit en dat was het dan. Dat was voor ons een zwaar gemis. Daarna zijn we van het pad afgeweken, en kwam Beer bij ons. Een enorme bouvier van 45 kilo die via de bouvierbemiddeling aan ons werd toevertrouwd. Om een lang verhaal kort te maken, Beer had een territorium probleem en was al eerder als agressief bestempeld. In Italië ging het prima met Beer, hij was wel behoorlijk waakzaam maar dat wilden wij tenslotte ook. Helaas ging het in Nederland mis toen Beer mij flink heeft gebeten. Zat ik 's nachts met 10 hechtingen bij de huisarts. Einde verhaal voor Beer.

Drie weken geleden hebben we een pup via een Nederlandse asiel site gevonden, een pup van nu 5 maanden. Op de terugweg vanuit Italië hebben we Denzo, nu geheten PICO (Pico Bello!) uit een asiel in Venray opgehaald. Een zielig mager onzekere pup. Nou, drie weken later is het onzekere hondje veranderd in Henkie Huisgevaar!! Inmiddels is hij naar de trimster geweest (goed werk Marlous!!) en ziet hij er Pico Bello uit! Pico sleept met alles wat hij maar kan vinden, sokken, slippers, steentjes, stokjes, stukjes boomschors uit de plantenbakken (mag niet dus leuk!!) en kledingstukken. Hij eet mieren (wel makkelijk, scheelt weer mierenlokdoosjes :) en holt voor de grap achter Herman aan die hier echt niet om kan lachen. Gelukkig komt Herman (konijn) altijd trouw weer terug. 's Morgens delen ze heel vriendschappelijk een wortel. Pico past zich prima aan aan onze (in zijn ogen) ongewone leefgewoontes, zit braaf achterin de Cabrio en laat zich door ieder oud dametje aaien op de markt hier in het dorp. Kortom, Pico vindt het hier fantastisch! Vooral het Italiaanse ijs zoooo lekker!! 

Hieronder wat foto's van de voortgang in de appartementen. Nog niet veel, maar het begin is gemaakt! (altijd positief blijven..)  Tot de volgende blog maar weer! Saluti! 
één van de badkamers op de begane grond.


inloopdouche (op dit moment wel een beetje luchtig zonder raam...)

niet verkeerd openslaande deuren vanuit je slaapkamer!

de plaats waar de keuken komt op de begane grond


Pico stoer op balkon (best el eng eigenlijk..)

Pico drie weken geleden..


Pico nu!


achterin de Spider


aan de wandel, nog zoveel te ontdekken..



  



Lees artikel op Blogger.com

Exit Marco en Alex; toch nog een ik-vertrek-avontuur!

Mei, 2016

Het is even stil geweest maar dat had een goede reden. Dachten wij even dat alles in kannen en kruiken was! Nou, helemaal mis dus. Heel jammer want er was al een hoop tijd ingestoken. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd..

Marco, Fabio en Alex waren in maart aan de slag in onze appartementen. Samen met twee muratori Albanesi (Albanese metselaars). Muren werden gesloopt, sleuven geslepen, gaten geboord voor leidingen en materiaal werd ingekocht. Maar de heren waren wat voorbarig aan het werk gegaan. Doordat ze de puin afkomstig van de gesloopte muren vóór het huis hadden gedumpt, werd de vice-burgemeester, Bruno genaamd, wonend twee huizen verder, actief. Hij is naar het gemeentehuis gegaan om te vragen aan Franco, de burgemeester, of hij van deze werkzaamheden op de hoogte was. Nee dus! Getweeën zijn zij naar de Tecnico (bouwkundige van de gemeente) gelopen om te vragen of híj van deze werkzaamheden op de hoogte was. Ook niet. Vervolgens is Alberto gebeld (de man van één van de dames erfgenamen, de verkopende partij waar wij contact mee hebben) en hij is is naar Marco gelopen. Alberto heeft aan Marco gevraagd waarom hij deze werkzaamheden niet heeft aangekondigd bij de gemeente en waarom de gemeente niet was ingelicht over wie nu precies in het huis aan het werk waren. Dat is namelijk een regel in Italië. Als je werkzaamheden ‘extra’- ordinario (buitengewone werkzaamheden) uitvoert, zoals muren slopen en/of verplaatsen in huis, moet je dit aanmelden bij de gemeente. Er is geen vergunning nodig, alleen aanmelden. Men wil weten en eventueel controleren wat er in het huis gebeurt. En dat alles was niet gebeurd. Natuurlijk was Marco van deze regels op de hoogte, maar hij had zo zijn eigen reden om zich niet te melden. Marco heeft het werk onmiddellijk stilgelegd, het huis afgesloten en is met gezwinde spoed teruggekeerd naar Piacenza, alwaar deze heren vandaan komen. Daarna zijn wij op de hoogte gesteld.

Niet wetende wat er nou precies aan de hand was hebben wij onmiddellijk het vliegtuig geboekt en zijn naar Italië gevlogen. Ik was in het volste vertrouwen dat ik het bij de gemeente allemaal kon uitleggen. Wisten wij veel! Totdat we hoorden wat de reden was voor Marco's vertrek….. Marco is failliet! Hij mág dus niet werken en hij kán zich niet aanmelden met de juiste documenten  bij de gemeente. Helaas wisten wij daar niks van. Marco heeft begin dit jaar een offerte gestuurd op zijn briefpapier met logo, hij was aan het werk in zijn overall met logo, hij kwam voorrijden in zijn auto met logo. Hij heeft ons dus zwaar belazerd! Marco probeerde het nog te regelen door een collega loodgieter te sturen, Fabio, met de juiste papieren. Maar ook die voelde nattigheid vanwege de controles en heeft het laten afweten. Dat zet je wel aan het denken, waarom wilden de heren niet gecontroleerd worden?? Hmm…. En daar stonden wij, geen werkploeg en een berg puin voor het huis! Dachten wij even voortvarend van start te zijn gegaan!

Wij zijn in contact gekomen met Fabrizio, een geometra uit Bossolasco. Een geometra is een soort bouwkundige die je moet inschakelen als je dit soort werkzaamheden laat uitvoeren in je huis. De geometra maakt de bouwtekeningen, vraagt de vergunningen aan, maakt bestekken op en legt de eigenaar offertes van aannemers voor. Kort maar krachtig betekent dat voor ons: kassa! Fabrizio heeft ons alles uitgelegd. Het blijkt dat gewone werkzaamheden 'lavori ordinari' zoals het plaatsen van een keuken, een bad in plaats van een douche e.d. niet behoeven te worden aangemeld bij de gemeente. Maar het verplaatsen van muren wel, dat zijn lavori straordinari, oftewel buitengewone werkzaamheden. Van buitengewone werkzaamheden wordt een hele nieuwe plattegrond gemaakt die vervolgens bij het kadaster moet worden ingeschreven. Eén badkamer worden twee badkamers enzovoorts. Omdat er nieuwe elektra, gas- en waterleidingen getrokken moeten worden, moeten de heren die in ons huis aan het werk zijn, aangemeld worden bij de gemeente. Zij moeten over de 'documenti giusti' de juiste documenten beschikken: ingeschreven bij de Italiaanse KvK. En zeker niet failliet zijn! Fabrizio gaf ons aan voor eerlijke mensen te kunnen zorgen. Dat is ook gebeurd, maar de bedrijven die Fabrizio voorstelde hebben ons al eens offertes gezonden voor werkzaamheden in ons eigen huis. Maar voor die prijzen kunnen we gouden leidingen laten aanleggen...

Maar we hebben natuurlijk altijd Lorenzo nog, onze tuinman in Dogliani. Lorenzo Taricco heeft een neef, Ezio Taricco. Ezio is muratore. Ezio is inmiddels in het huis geweest en heeft alles bekeken. Ezio werkt samen met een loodgieter (Gabriële) en een elektricien (Daniële), die inmiddels allemaal zijn langsgekomen om te bekijken wat voor werk er verricht moet worden. Zij hebben offertes gemaakt en wonder boven wonder komen zij met redelijke prijzen. Het moet niet gekker worden!  Om het plaatje compleet te maken, Ezio werkt samen met zijn eigen geometra, Sergio Taricco. Tutta la famiglia Taricco!

De negatieve kant van het verhaal is dat we een hoop tijd kwijt zijn en een heleboel extra kosten. Daar komt nog bij dat het gevoel van enorm belazerd te zijn ook geen pretje is. De positieve kant is dat we er een hele hoop van geleerd hebben. Wat zijn de regels, waar moeten we aan voldoen, wat kost het allemaal. Ik kan op dit moment een adviesbureautje beginnen voor buitenlanders die (ver)bouw werkzaamheden willen verrichten Italië. 

Volgende week gaan ze starten. Eindelijk! De appartementen zijn niet klaar in mei, zoals we hadden gehoopt en waar we naar streefden. We hebben de knop omgedraaid en we gaan deze zomer gebruiken voor de verbouw en inrichting. Ezio, Gabriële en Daniële zijn denk ik klaar over een maand of twee. Gelukkig komen veel vrienden langs die allemaal wel iets willen doen. Schilderen, dubbele ramen plaatsen, keukens en sanitair plaatsen, lampen ophangen en ga zo maar door. Klusjes genoeg! We maken er een gezellige boel van, er moet een goede sfeer in het huis komen en daar gaan we voor zorgen. En na het werk lekker eten en drinken! Ondertussen loopt de Cabrio verhuur lekker door. We hebben al een aantal boekingen voor komende zomer staan!

Dit keer geen foto’s van de appartementen, gewoon, omdat ik ze niet heb. De komende weken zal ik mijn best doen en de vorderingen vastleggen. Binnenkort het vervolg.


Ik sluit lekker positief af met een foto van Herman, ons (wilde) huiskonijn in Dogliani, die toch wel steeds brutaler wordt! 



Lees artikel op Blogger.com

Maart 2016; Een dik pak sneeuw en Marco en Fabio gaan starten!

5 maart 2016

Roméo en ik zijn afgelopen zondag weer in Dogliani aangekomen. Met de bus en aanhanger, propvol geladen met twee keukens, wand- en vloertegels en sanitair. We waren al gewaarschuwd, het had flink gesneeuwd in Dogliani. Maar onze tuinman Lorenzo zou Lorenzo niet zijn als hij onze oprijlaan met een sneeuwschuiver had schoongemaakt. Mille grazie! Zo konden we toch ons eigen huis bereiken. 

Maar Dogliani ligt op 450 meter, terwijl Bossolasco op 850 meter ligt. Dat betekent dat er méér sneeuw ligt in Bossolasco. De bus en aanhanger moesten daarom nog even blijven staan en de Panda 4x4 werd uit de garage gehaald. Ons dappere Fiatje! Hij maakt geen probleem van een laagje sneeuw.Tuft zo de berg op! Zo konden we in ieder geval naar Bossolasco om het sneeuwvrij te maken rond het huis. 

Dinsdag was de weg schoon genoeg voor de furgone e porti cavalli (bus en paardenwagen) en konden we met de spullen naar Bossolasco. Marco en Alex waren inmiddels ook gearriveerd en zo was alles snel uitgeladen en stond alles in huis. 

Marco en Fabio zijn onze Italiaanse operai (bouwvakkers) uit omgeving Milaan. Fabio heeft een loodgietersbedrijf en ze gaan aan de slag met leidingen voor gas en water en de installatie van de keukens en de badkamers. We kennen ze goed, ze hebben ook in ons eigen huis gewerkt. Marco heeft een Nederlandse vader dus spreekt duidelijk Italiaans. Fabrio daarentegen spreekt dialect Italiaans, waar geen touw aan vast te knopen is. Daarom heb ik het meest contact met Marco. We zijn samen met Marco door het hele huis gelopen met de disegni (tekeningen) van Margriet (onze architecte) in de hand. Ik volg al jaren Italiaanse les en ik moet zeggen; het werpt zijn vruchten af! Marco en ik kunnen goed met elkaar spreken en als ik het iets niet begrijp, zo technisch ben ik nou ook weer niet, legt hij het mij op een andere manier uit. Ik weet nu alles van tubi, valvole, prese, muri, piastrelle, pavimenti, contatori, corrente en ga zo maar door. We hebben alles goed doorgesproken zodat ik het goed kon vertalen voor Roméo. Marco en Fabio zijn daarna begonnen met slopen. Maandag 7 maart komen ze terug. Ze zetten hun camper in de garage en gaan hard aan het werk. Afgesproken is dat ze 1 mei klaar zullen zijn. Siamo proprio curiosi(We zijn benieuwd!). 

Marco...

... en Fabio.
Nieuwsgierig hoe ze eruit zien? Dat zie je in de volgende blog! ;)  


Op 3 maart hebben we heerlijk rondgereden in onze cabrio. De wegen waren schoon, er scheen een lekker zonnetje en het was schitterend helder weer. Maar vanochtend, 5 maart werden we wakker met een dik pak sneeuw en onweer! Maar, daar is hij weer: Lorenzo meldde zich onmiddellijk met een sneeuwschuiver om ons pad vrij te maken. We waren letterlijk ingesneeuwd! 




Dogliani 5 maart 2016




Bossolasco 5 maart 2016

Vandaag, 6 maart, zijn we nog even naar Bossolasco gereden, leve de Panda 4x4! Zoveel sneeuw maak je niet vaak mee en het levert schitterende plaatjes op.


Overigens, voor de Herman-volgers: hij is er nog steeds! Hij woont nu in onze cantina en huppelt overdag lekker rond het huis. Hij graast op het terrein en eet mijn net uitgekomen tulpenbollen op. Je moet er wat voor over hebben..


Eind maart gaan we weer terug om te kijken hoe de werkzaamheden vorderen. Dan volgt de volgende blog!

A la prossima volta! (tot de volgende keer!) Saluti!
Angeline 







Lees artikel op Blogger.com